GPS gurasoak

Seguru asko, gurasoen egungo belaunaldiak eskaini dio denbora, energia, dedikazio eta baliabide gehien seme-alaben haurtzaroari; eskolaz kanpoko jarduerak, kanpalekuak, errefortzuak, asteburuetako jarduerak eta astelehenetik igandera zuzenduriko aisialdia buruhausteak izan ohi dira, eta horien aurrean inoiz ez dago erantzun nahikorik. Asmoa ona da, aukerak eman nahi dizkiegulako ia beti, atzean gera ez daitezen eta kalitatezko estimuluak eman, prestatzen diren bitartean eta ezagutza lortzen duten bitartean. Baina egia da, halaber, batzuetan kanpoko presioaren mende erortzen garela, txikienek zer behar duten benetan galdetu gabe.

Beldurrak antolatzen ditu agendak batzuetan

Historiako haurtzarorik planifikatuenaren atzean, hein handi batean, denbora librea alferrik galtzeko, beste haur batzuek azkarrago aurrera egiteko, aprobetxatzen ez den aukera batek etorkizunean ateren bat ixteko edo haurrak aspertzeko eta frustrazioa sentitu eta borrokak sortzen diren unean egiteko zerbait aurkitu behar izateko beldurra dago. Sare sozialek ez dute laguntzen hau arintzen, beti baitago beste jarduera bat, beste kanpaleku bat, ezinbestekoa dirudien beste ikuspegi hezitzaile bat eta beste guraso batzuek, seguru, hobeto egiten dutena. Ba, ez. Alerta egoera horretan gutxitan egiten dugun galdera da gure seme-alabak ziurgabetasunerako prestatzen ari ote garen, edo haiek aurkitu aurretik gu geu hori ezabatzen saiatzen ari ote garen.

Zer gertatzen den zer egin esaten ez diegunean

Autonomia zer den azaldu dezakegu, eta zuzentzen duten eta norabidea ematen dituzten zaintzaile batzuk beharrezkoak baino gehiago dira adingabea babesgabe senti ez dadin, baina esperientzien bidez ere eraikitzen da autonomia, eta horietako askok errore-marjina bat behar dute, oso ordutegi estuek uzten ez dutena. Adibidez, haur batek bere askaria antolatu, motxila prestatu eta arratsalde bat nola inbertitu erabakitzen du, inork aukerarik proposatu gabe, nahiz eta ezer kaltegarririk ez gertatzeko norbaitek zaindu, hala nola pantaila aurrean 5 ordu baino gehiago ez emateko, eskolaz kanpoko ezein jarduerak erreplika ezin dezakeen zerbait entrenatzen ari da: norbere erabakiak hartzeko gaitasuna eta horren ondorioak bere gain hartzea.

Txikienek frustrazio txikiak kudeatzen ikasi behar dute, lagun batekin gatazka bat konpontzen, heldu batek berehala esku hartu gabe (nahiz eta beti gertu egon behar dugun, behar denean kable bat botatzeko), zerbaitetan huts egiten eta nola konpondu pentsatzen… Hutsalak diruditen esperientzia horiek guztiak, metatuta, barne baliabide iraunkor eta baliagarriak dira.

Apur bat galtzearen hezte-balioa

Lotura zuzena dago ziurgabetasunaren eta sormenaren artean. Dena aurreikusita dagoenean, ekimen pertsonalak ez du non azaldu, baina gutxi egituratutako espazioek, zeinetan ez dagoen helburu argirik ezta mugimendu bakoitza ordenatuko duen heldurik ere, baizik eta mundu guztia ondo eta salbu dagoela gainbegiratzen den, benetako esplorazioa sortzen da. Helduok gehien baloratzen ditugun gaitasun asko, hala nola ekimena, erresilientzia, sormena eta frustrazioarekiko tolerantzia, denbora galdutzat jotzeko joera dugun une horietan sortzen dira.

Laguntzea bai, baina agindu gabe

Denbora oro har antolatzeko, presentzia-mota doitu egin behar da. Jarraibideak eman beharrean aukerak ematen saiatuko gara beti, arazoren bat sortzen denean esku hartu aurretik pixka bat itxaroten, “egin hau”-ren ordez “Zer egingo zenuke?” esan eta adinarekin bat datozen gatazkak konpontzen uztea, helduak parte hartu gabe eta emaitza erabaki gabe. Pazientzia behar da, bai, baina ekintza txiki horiek beharrezkoak dira helduen bizitza osotasunez bizitzeko.